Het ruikt naar lente, ik ruik
zon, regendruppels, bloemen
het klinkt als lente; ik hoor
vogels zingen en bijen zoemen
Bruine huidjes op de straat, sproeten
die op wangen verschijnen
verbrande schouders zo hier en daar, en
burgers die elkaar met ijsjes verblijden
Jurkjes fladderen rond mijn benen, en
vlinders fladderen door mijn lijf
nog verliefder dan normaal ben ik
- want; het is eindelijk lentetijd.
Opgesloten, en toch voelt het
leeg
haar eigen lichaam, en toch voelt het
vervreemd
Een geest die bergen wil verzetten
grenzen wil verkennen
maar de plek waar ze in huist
werkt niet mee
Haar lichaam, haar thuis
voelt als dat van een ander
haar lichaam, haar thuis
als een hulsel, zo leeg
Er rest alleen nog heimwee;
een verlangen naar
hoe het vroeger was
en tijdens dat verlangen
voelt ze zich alleen.
Verlangen doe ik naar;
het water in de kraan
het water in de sloten
dat water in je glas, ja
Verlangen doe ik naar;
de druppels uit mijn ogen
zo krachtig, zo kwetsbaar
zo onaantastbaar, ja
Het vermogen
om alle problemen, alle blokkades
langs te kunnen stromen
- daar verlang ik naar
We bestaan dan wel voor een groot deel uit water, maar
was ik maar zo onverwoestbaar, zo flexibel en zo vormbaar.
Vannacht lag ik in bed piekerend bij te komen van de enorm klamme hitte. Ondanks de warmte lag de deken half over mijn benen en voeten heen - zonder deken kan ik niet in slaap vallen. Mijn zolderkamer is op zulke zomerdagen bijna ondraaglijk. De warmte maakt me duizelig en de benauwdheid jaagt zelfs mijn kat weg.
Het was half 2 ‘s nachts, welteverstaan. Ik had allang diep in slaap moeten zijn, maar het lukte niet. De flitsen buiten hielden me wakker en de donderslagen trokken mijn aandacht zodanig dat ik het donker in bleef staren, wachtend op de volgende bliksemflitsen (en dat terwijl ik normaal zo bang word van een pikzwarte kamer). Met gespreide armen en benen bleef ik naar mijn raam staren, flits na flits en donderslag na donderslag. Tot de regendruppels op mijn raam begonnen te tikken. Toen gleed opeens alle stress van me af. Alsof iemand mijn hoofd lek prikte en al het gepieker mijn hoofd uit vloog, zoals lucht uit een ballon kan doen. Het bijna ritmische getik van de regen voelde geborgen. Ja. Regen staat gelijk aan geborgenheid. Even besefte ik me weer dat ik geliefd ben en dat ik me geen zorgen hoef te maken, alles komt wel goed. Vredig viel ik toen in slaap. Met dank aan het vreemde, vreemde weer.
Geppi neemt Maxim zijn rugzak af en werpt die op het bed. Dan legt ze haar handen op zijn schouders en gaat op haar tenen staan om zijn ogen te bekijken.
‘Wat zijn ze groot, wat zijn ze blauw, heilige onschuld, daar gaat nog wat van komen! Krits, krats, ik hoor het eerste hart al breken. Kaboem, kabam, het doet pijn aan mijn oren. Trek het je niet te veel aan, jongen, het eerste hart maakt altijd het meeste kabaal. Daarna vallen ze alleen nog zachtjes, ploem, plof, als doodgeboren musjes op het mos.’
De droom van de leeuw - Arthur Japin
Als een stuiterende
stuiterbal
gaat mijn liefde voor jou
op en neer
heen en weer
van hot naar her
verwarring veroorzakend
als regenachtig weer
met sterke zonnestralen
op en neer
uit de lucht
stuiterend op het aardoppervlak
Ongrijpbaar, als een zucht.
Zijn naakte huid geplakt tegen het hare
nat van het water om hen heen
het schip is ondergegaan, het is
gedaan
met de twee
De golven willen hen mee-
nemen, langzaam
drukt hij haar zachte lichaam
tegen zich aan
het samenzijn brengt genoeg kracht
om de tragedie te weerstaan
Bedolven onder de golven
onder de kracht van de natuur
kust hij haar teder en zacht
om te tonen dat het vuur
in zijn hart
altijd zal blijven branden
En enkele minuten later
zullen zij
verstrengeld in elkaar
in de hemel stranden.
Ik denk. Jij denkt. Wij denken. De hele dag door malen onze hersenen, non stop - zonder pauze. Dit kan vermoeiend en onduidelijk zijn. Schrijven lucht voor mij op, het verheldert problemen en het brengt inzicht in mezelf.
Ik denk, dus ik schrijf.
